Geboorteverhaal van Féline

39+2 weken zwanger. We wachten rustig af en verwachten nog niet zo veel, aangezien onze eerste dochter ook een paar dagen na de uitgerekende datum kwam. Het begon in de nacht met af en toe een krampje waar ik nog makkelijk doorheen kon slapen. Toen we echt wakker werden voelde ik het wel wat rommelen, maar nog niet zo erg dat ik dacht dat het begonnen was. Ik zei dit wel tegen mijn man, maar vervolgde de ochtend door te gaan ontbijten. Aan de tafel om 8.45 uur had ik af en toe een sterke kramp, maar dat voelde nog steeds als wat heftiger rommelen dan normaal. We wilde naar de kerk gaan, maar ik besloot dat ik die ging overslaan. Mijn man en Charlotte konden wat mij betreft wel gaan en ik zou bellen als het heftiger werd en ze terug moesten komen. Ondertussen had ik mijn moeder vast een berichtje gestuurd om te laten weten dat het rommelde. Zij zou Charlotte komen ophalen.

Rond 11.15 uur merkte ik dat de krampen sterker werden en regelmatiger kwamen, maar nog steeds om de 5-10 min dus niet regelmatig genoeg en ook voelde het nog niet als echte weeën. Ik ging douchen en ter afleiding nog wat was opruimen. Ik weet niet meer precies hoe laat, maar er kwam op een gegeven moment een wee en toen dacht ik ‘dit is niet meer rommelen, het gaat wel echt doorzetten’. Om de 15 min kreeg ik vervolgens een wee die ik actief moest wegzuchten en om de 5 min een korte lichte wee.

Ik wist dat om 12.00 uur de kerk afgelopen was en we hadden nog glazen bakjes nodig. Dus stuurde ik mijn man een berichtje of hij langs de winkel kon om die te halen. Nog geen 10 min later appte ik hem om toch direct naar huis te komen.

Om 12.30 uur zette het goed door en besloot ik mijn moeder te bellen om te zeggen dat ze deze kant op moest komen. Ondertussen waren Charlotte en mijn man onderweg naar huis. Daarna belde ik Kyra (verloskundige). Ik vertelde de situatie en zij vroeg of ik wilde dat ze kwam. Dat leek mij wel fijn.

Rond 13.00 uur was Kyra er. De weeën volgde elkaar nu vlotter op en ik bleek 3 cm ontsluiting te hebben. Kyra belde het ziekenhuis en ik vertelde Charlotte dat mama buikpijn had, zodat ze wist dat haar zusje geboren ging worden. Ze had namelijk een boekje waarin dit zo uitgelegd werd.

Het Groene Hart ziekenhuis had plek dus het was nu wachten tot mijn moeder er was. De weeën werden steeds intenser dus belde mijn man mijn moeder om te vragen of ze al in de buurt was. Ze moest nog ongeveer 35 min rijden en gezien de intensiteit van de weeën besloten we een buurvrouw te bellen om Charlotte op te vangen ter overbrugging. Anders was ik bang dat we het ziekenhuis niet meer gingen halen. De buurvrouw was er heel snel en we stapte de auto in.

In de auto kwamen de weeën om de minuut, het werd nu echt pittig. Eenmaal in het ziekenhuis wilde ik graag onder de douche. Dit hielp iets. Een uurtje na aankomst in het ziekenhuis (het was inmiddels 15.15 uur) vroeg ik Kyra om te kijken hoe ver de ontsluiting was. 9 cm! Ik dacht ‘oke dan is ze er bijna, hou vol’ Ik heb 1x gezegd dat ik het niet kon, maar ik besefte mij gelijk dat ik mijzelf daarmee niet ging helpen en dat ik het wel kon. Ondertussen stonden mijn man en Kyra mij aan te moedigen.

Niet veel later zei Kyra dat ik mocht gaan persen. Dit verbaasde mij enigszins. Grappig dat je als verloskundige het proces kent en dan toch verbaast kan zijn. Tijdens het persen voelde het niet of ze dieper kwam, maar Kyra en de verpleegkundige waren mega enthousiast. Ineens voelde ik nu komt ze en uit reflex voelde ik naar haar hoofdje die al een heel stuk verder geboren was dan ik in eerste instantie dacht. De wee erna werd ze geboren om 15.45 uur na 10 minuten persen.

Wat een bijzonder moment weer toen ik haar op mijn borst had liggen. De placenta volgde ook zonder problemen en ik had ook nog het geluk dat er niet gehecht hoefde te worden.

Alles bij elkaar heeft de bevalling ongeveer 3 uur geduurd en kijken we er heel goed op terug.