Positieve beval ervaring thuis ondanks een complicatie

Maandagochtend vroeg:

Het begint ‘s ochtends vroeg rond een uur of 4 wat te rommelen. Ik blijf wel in bed, maar slapen lukt niet echt door de krampen die ik af en toe heb. Als mijn partner wakker wordt voor werk vertel ik hem dat er wel iets gaande is maar hij gewoon naar werk kan gaan, hij is snel genoeg thuis als het wel door zou zetten. Rond 8/8:30 blijkt dit de juiste beslissing, de krampen zakken weg en ik kan weer gewoon mijn ding doen die dag.

Dinsdag:

Vandaag ben ik uitgerekend op basis van de termijnecho.

Rond 00:30 beginnen de krampen weer, ik maak mijn partner nog niet wakker, maar slapen lukt mijzelf niet. Ik ga naar beneden om rond te kunnen lopen om het dragelijker te maken. Ik hou een even bij hoeveel tijd ertussen zit maar het is allemaal nog heel onregelmatig. Rond 2/2:30 maak ik hem toch wakker omdat het toch wel erg pijnlijk is en ik even niet weet wat ik moet/kan doen. Maar ook nu is het nog zeker niet regelmatig en zeg ik op een gegeven moment maar dat hij weer moet gaan slapen. Zo gaat het eigenlijk de hele nacht door waarbij ik niet lekker in slaap kan vallen. Die ochtend zijn we in dubio: gaat mijn partner naar werk of blijft hij thuis. Hij kiest ervoor om thuis te blijven, wat achteraf voor mij toch wel heel fijn was. De voorweeën/krampen blijven heel onregelmatig maar wel zo heftig dat slapen niet lukt. Rond het middaguur bel ik de verloskundige (Anne) voor overleg. Ze vertelt dat ik een slaapconsult in het ziekenhuis kan krijgen om in ieder geval goed te kunnen slapen. Ik zeg dat dat nu nog niet nodig is, maar dat ik erover na zal denken en eventueel aan het einde van de middag terug zal bellen hiervoor. Wel zegt ze dat ik paracetamol kan nemen en dat we kunnen hopen dat het vanavond/vannacht doorzet.

‘s Middags lukt het ons beiden om even te slapen, dat doet ons goed. Rond een uur of 17:30 gaat mijn partner voor zichzelf nog eten maken, ik moet hier niet aan denken omdat de weeën (nu zijn het wel echt weeën) heftiger en regelmatiger worden. Hij eet boven op bed, terwijl we ondertussen timen. Ik zit op een yoga bal de weeën op te vangen. Nu is het wel echt regelmatig en als hij zijn eten op heeft belt hij Anne. Ik overweeg wel pijnstilling omdat ik niet weet of ik het volhoud als dit lang doorgaat. Anne komt rond 19:30 lang, en dan blijk ik al 4-5 cm ontsluiting te hebben. Ze vraagt wat we willen: dat zij blijft of dat Kyra na overdracht van de dienst om 21 uur langskomt. Dat laatste is prima voor ons en geeft ons de ruimte om in alle rust nog verder ons ding te doen. Om 21 uur komt Kyra aan. Terwijl ik op bed ga liggen heb ik het gevoel dat er iets knapt, en komt er vocht vrij, dit zijn waarschijnlijk mijn vliezen. De weeën worden ook eigenlijk gelijk iets heftiger. Rond 22 uur komt Kyra weer even boven om te kijken hoe het gaat en om onderzoek te doen. Ze waarschuwt dat we niet moeten schrikken als er ‘maar’ 1 cm ontsluiting bij is gekomen, ze weet namelijk niet zeker wat Anne gezegd heeft qua verwachting van de vordering. Hierop beginnen wij te lachen en zeggen dat Anne niks gezegd heeft over een tijdsverwachting. Het blijkt al 6-7 cm te zijn! Daarna ga ik nog even douchen en dat is fijner dan ik verwachtte. Het staand opvangen van de weeën is goed te doen en het warme water doet me goed. Mijn partner helpt me daarna met afdrogen, want dat kan ik niet meer helemaal zelf.

Daarna komt Kyra weer even kijken hoe het gaat met mij en de baby. Ik geef aan dat ik langzaam meer druk begin te voelen. Kyra gaat nog even naar beneden en zegt dat we haar kunnen roepen als er iets is. Ondertussen gaat zij onze kraamzorg inseinen, want waarschijnlijk is die nu nog net wakker. Niet veel later zeg ik tegen mijn partner dat hij Kyra moet gaan halen, want dat het niet lang meer gaat duren. Ik voel steeds meer druk in mijn lichaam en weet gewoon dat ik bijna moet gaan persen.

Op dat moment komt Kyra toevallig al de kamer ingelopen. Terwijl ze onderzoek doet, voelt ze de ontsluiting van 8 naar 10 cm gaan in een wee. Ze zegt dat de baby nog niet helemaal is ingedaald en nog een klein beetje gekanteld ligt. Daarom hoef ik nog niet volledig mee te persen. Ik snap dat, maar zeg ook dat ik niet weet hoe lang ik dat kan. Vrij snel daarna lukt dat me echt niet meer. Of ik nou wil of niet, ik moet meepersen met mijn lichaam, echt een soort oergevoel. Ik ben elk besef van tijd ook helemaal kwijt op dit moment maar wel helder en compleet gefocust op mezelf. Tijdens het persen voel ik de baby heel duidelijk zakken door mijn lichaam en de weg naar buiten zoeken. Ik voel me sterk en weet wat ik moet doen. Bij elke wee pers ik zo hard als ik kan maar wel volledig bewust mee. Dan arriveert de kraamzorg, dit krijg ik maar half mee omdat ik vooral met mezelf bezig ben. Ondertussen zegt Kyra tegen mijn partner dat de eerste haartjes al zichtbaar zijn. Ik voel ondertussen dat de baby ook niet heel ver meer terugzakt tussen de weeën door, daardoor weet ik dat het goed gaat en dat hij er bijna is. Op het laatst moet ik tijdens een wee nog even wachten zodat de baby kan draaien maar nog in dezelfde wee is hij er helemaal.

00:14 onze zoon is geboren ❤️

Ik ben onwijs gelukkig en kan niet stoppen met kijken naar onze kleine man. Ik merk wel dat mijn lichaam eigenlijk direct stopt met de weeën, maar wat dat betekent sta ik niet bij stil. We krijgen rustig de tijd om even te landen en ons kleintje te bewonderen. Dan mag mijn partner de navelstreng doorknippen. Kyra geeft aan dat ze me medicatie kan geven om te placenta los te laten komen, maar we mogen ook nog 5 minuten wachten. Ik geef aan nog heel even te willen wachten. Uiteindelijk gebeurt er niks in mijn lichaam en krijg ik de injectie. Kyra zegt ook gelijk dat ze dit nog één keer kan doen en dan de ambulance moet gaan bellen.

Ik krijg nog een tweede injectie en moet voorzichtig mee drukken als Kyra op mijn buik duwt. Ik verlies wel iets maar dit blijkt een groot stolsel te zijn. De ambulance wordt gebeld. Rond 01:00 arriveert de ambulance. Ik ga alleen mee en mijn partner moet met de baby er zelf achteraan komen. Op het moment dat ik de trap afloop naar de brancard voel ik het bloedverlies toenemen. Ik heb alleen mijn telefoon mee zodat mijn partner en ik elkaar kunnen bereiken. Ik vertrouw op de broeders die me naar het ziekenhuis gaan brengen. Onderweg wordt het eerste infuus alvast geplaatst en kletsen we wat met name over mijn werk. Achteraf bedenk ik dat de broeder me graag alert wil houden en wil afleiden. Op de kamer in het ziekenhuis geven ze nog een keer andere medicatie en proberen ze de placenta eruit te krijgen, maar ook dit lukt niet. Een tweede infuus wordt geprikt en op het moment dat ik bijna naar de OK wordt gereden komen mijn partner en kind binnen. Ik ben blij om hen nog even te zien.

Van de OK weet ik alleen nog dat de gynaecoloog aan me vraagt of ik net een jongetje of een meisje heb gekregen en hoe hij heet. Daar moet ik aan denken zegt ze. Ik word misselijk en terwijl ik dit aangeef voel ik dat ik moet overgeven. Ik heb nog net tijd om dat te zeggen voordat alles eruit komt. Daarna word ik onder narcose gebracht.

Rond 3:30 ben ik terug op de kamer. Ik word wakker op het laatste stukje gang en de tranen rollen over mijn wangen als ik de kamer binnenkom en mijn partner met onze baby op zijn blote borst zie liggen. We zijn beiden heel blij om elkaar weer te zien.

Ik krijg nog een extra deken omdat ik aan het rillen ben van de kou en spanning. Daarna kunnen we even slapen. De verpleging zegt ons wat extra rust te geven en pas om 8 uur in de ochtend langs te komen. ‘s Ochtends word ik geholpen met douchen en word mijn ijzergehalte gemeten. In de middag word dit nogmaals herhaald, dit omdat ik heel erg veel bloed ben verloren. Gelukkig is er geen bloedtransfusie nodig, maar een ijzerinfuus is een welkome aanvulling. Eind van de middag mag ik weer naar huis en kunnen we weer in ons eigen bed/wieg slapen.

Al met al kijk ik terug op een fijne bevalling, maar wel met pittige nasleep.

Wat achtergrond informatie: we spreken van een vastzittende placenta als de placenta niet binnen 30 minuten na de geboorte van het kind ook is geboren. Dit komt bij 2% van alle bevallingen na 40 weken voor. Het is dus een relatief weinig voorkomende situatie. Er zijn diverse handelingen die gedaan kunnen worden om dit proces te bevorderen, maar zeker thuis kiezen we er laagdrempelig voor om naar het ziekenhuis te gaan als de placenta niet binnen die 30 minuten wordt geboren, omdat de kans op ruim bloedverlies met de tijd toeneemt. In het ziekenhuis proberen ze eerst met andere medicatie en iets meer kracht de placenta geboren te laten worden en als dat ook niet lukt, dan halen ze de placenta er op de OK uit. Dit gebeurd onder narcose vaginaal.